 |
 |
 |
|
|
|
|
| Behalve de kapotte stoel kampte ik ook al
geruime tijd met een lekke koppakking, waardoor er iedere week ongeveer
een liter koelvloeistof bijgevuld moest worden. En de roest werd steeds
duidelijker zichtbaar aan de buitenkant en voelbaar aan de binnenkant.
Natte voeten, natte kofferruimte, en op een aantal plekken vielen
de gaten er in. Met tape probeerde ik alles een beetje bij elkaar
te houden en af te dichten, maar dat was natuurlijk onbegonnen werk. In
februari bij 630.000 km was het tijd voor een grote beurt. Ik besprak
alle problemen met Wil Wijnhoven en hij raadde me aan om nu toch echt
een andere te kopen. Maar eigenwijs als ik ben vroeg ik hem alles nog
een keer zo goed mogelijk te repareren. Met de grote beurt
moesten de voorste remschijven vervangen worden en het onderstel van de
berijdersstoel werd gerepareerd. Twee weken later werd de koppakking
vernieuwd en weer twee weken later zouden de laswerkzaanmheden aan de
bodem en aan het linkerachterspatbord aan de beurt komen. Dat spatbord
was al zover doorgeroest dat ik onderweg een keer de wielafdekplaat was
verloren. De bevestigingspunten daarvan waren volkomen afgebrokkeld.
Ondertussen was de kilometerteller ook weer kapot gegaan, gepaard
gaande met hetzelfde euvel aan de stuurbekrachtiging, zoals ik al
eerder had gehad. Verder begon de wagen ook hevig te schudden bij het optrekken, dus ik heb een tijdje heel voorzichtig vaart gemaakt, in de hoop dat ze het nog zou houden totdat ik bij de garage terecht kon voor de afgesproken laswerkzaamheden. Toen zoverwas en ik de auto weer ophaalde zag ik tot mijn grote schrik dat het achterspatbord niet was gerepareerd. Integendeel, het zag er nog veel slechter uit dan tevoren. Wil verklaarde dat toen hij de stootstrip verwijderde hele stukken verroest metaal meekwamen en toen ze ook nog door de achterste kriksteunen heenzakte had hij het opgegeven en de losse stukken weer zogoed mogelijk vastgezet met schroeven. Het hele achterspatbord was tot aan de achterste zijruitjes doorgerot en de bodem was ook helemaal gaar. De kilometerteller en een aandrijfas die kapot geweest bleek te zijn waren wel gemaakt. Afgezien van de krakende draagarmlagers en de daardoor iets minder goede vering, reed ze toch wel weer heel erg fijn en het koste me grote moeite om te accepteren dat ik nu toch echt naar een andere op zoek moest gaan. Ik ben toen een keer helemaal naar een bekende CX-specialist in het hoge noorden gereden voor een second opinion, maar ook hij zag geen mogelijkheden meer voor mijn auto, afgezien dan van een komplete, zeer kostbare, restauratie. Op het internet vond ik best veel interessante kandidaten en ben flink aan het mailen en bellen geslagen om meer te weten te komen van de aangeboden wagens. Een paar daarvan heb ik uiteindelijk bezocht, gewapend met een grote spiegel om goed onder de auto te kunnen kijken. Stuk voor stuk vielen ze door de mand, omdat ik bij allemaal voortekenen ontdekte van hetzelfde verval als dat waaraan mijn CX ten onder ging. Wat de bodem betreft waren ze er vaak niet eens beter aan toe, en bij een proefrit bleek soms dat ze lang niet zo lekker reden als ik gewend was. Op de website van Citroville zag ik er twee die in aanmerking konden komen, dus daar ging ik op een zaterdag naartoe. Toen ik aankwam in Borculo verbaasde ik mij over de drukte aldaar, de hele straat stond vol geparkeerd met alle mogelijke modellen van mijn favoriete merk en er liepen honderden mensen rond te kijken. Ik vroeg of er soms sprake was van een grote uitverkoop, maar nee, er bleek een meeting van citroen-forum.nl gaande te zijn. Het werd een erg genoeglijk samenzijn van allerlei Citroen liefhebbers Ik zag veel mensen in levende lijve die ik kende via internet en ik heb mij daarna ook aangesloten bij dit forum. Maar ik kwam natuurlijk om een nieuwe CX te kopen en na uitgebreide inspectie van de beschikbare wagens was er eentje die mij toch wel bijzonder charmeerde. Ik probeerde een proefritje te regelen, maar ze wilde helaas niet starten dus dat ging niet door. Ze lag laag op de grond dus ik kon er niet goed onder kijken en ze stond blijkbaar al lang stil, dus ik moest een afspraak maken om een keer terug komen, zodat ze eerst weer rijklaar gemaakt kon worden. Dat is er niet meer van gekomen, want mijn eigen garage deed mij een paar weken later een aanbod die ik niet kon weerstaan ..... Toen de koop al gesloten was ben ik met mijn oude CX naar de sleuteldag in Leerdam gegaan, samen met iemand uit Nijmegen die ik via het Citroen-forum had ontmoet en die een prachtige 1977-er Pallas bezit. Eerst ging mijn CX op de brug en Steven Rodenhuis van de technische commissie bevestigde het oordeel dat mijn CX aan het einde van haar latijn was. Groot was het verschil met de 1977-er Pallas die na mijn CX op de brug kwam. Een schriller contrast was niet mogelijk geweest. Zo'n gave bodem had ik nog nooit gezien. Ondanks het harde oordeel dat mijn CX hooguit nog een paar honderd euro aan onderdelen waard was, ging ik toch zeer tevreden naar huis. Ze reed verukkelijk, ze deed haar uiterste best, zelfs de draagarmlagers waren opgehouden met kraken, maar ik was niet meer te vermurwen en zou haar ongenadig inruilen tegen een mooier exemplaar. Na bijna zes jaar en 290.000 km samen de wegen over te zijn gegleden, was haar einde onafwendbaar ........
|
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
 |
 |
 |
Last update: 5 juni 2005
Copyallright © dolfmoon
