De Aanschaf

In de zomer van 1999 raakte ik mijn werkplek dicht bij huis kwijt en ging ik in Dusseldorf werken, 125 km van mijn woonplaats verwijderd. Ik was erg blij met mijn nieuwe baan, maar ik zag er behoorlijk tegenop om die afstand iedere dag af te moeten leggen. Vroeger had ik ook wel eens werk ver buiten de deur gehad, waarvoor ik dan een leasebak ter beschikking gesteld kreeg, maar daar had ik slechte herinneringen aan. De auto’s waarin ik toen 2 tot 4 uur per dag moest doorbrengen bezorgden me een slecht humeur en pijn in de rug. Om van die kwelling verlost te zijn had ik destijds een baan in mijn woonplaats aanvaard, terwijl die inhoudelijk minder interessant voor mij was. Nu had ik dan weer een betere baan, maar ja, ik moest dus wel weer dagelijks 250 km gaan rijden.  Hoe maak ik het mij zo aangenaam mogelijk, vroeg ik mijzelf af. Ooit had ik eens een tijdje een Citroen Xantia 1.9 D gehad van mijn werkgever, wel wat traag maar die was mij qua comfort eigenlijk nog het beste bevallen, dus een Citroen moest het zeker worden. Een leasewagen van mijn Duitse werkgever was wat problematisch, omdat je in Nederland niet zonder vergunning rond schijnt te mogen rijden in een auto met Duits kenteken. En de aanvraag voor die vergunning was niet zo snel rond, laat staan de verlening. Ik moest dus zelf een auto kopen en zou dan een kilometervergoeding voor het woon-werk verkeer krijgen, die naar de Duitse fiscale regels werd uitgerekend (125 km. x DM 0.70 x 15 werkdagen = DM 1312.50 per maand ). Wat zou ik daarvoor kunnen rijden. Het moest dus een Citroen zijn, maar dan wel graag een topmodel. Geld op de bank had ik niet, dus een nieuwe XM zat er niet in. Zelf leasen bij een kilometrage van ruim 50000 per jaar? Dan kon ik voor dat bedrag hoogstens een ZX of een Xsara krijgen. Ongehinderd door enige kennis van zaken ging ik op goed geluk wat rond kijken bij Citroen-garages in de regio. Totdat ik bij Wil Wijnhoven in Boxmeer terecht kwam. Na verteld te hebben wat ik zocht en dat ik er 250 km per dag mee zou gaan rijden, raadde hij mij een prachtige CX 25 TRD Turbo 2 aan. Ik vond haar meteen erg mooi, maar ik twijfelde hevig vanwege de vermeende onbetrouwbaarheid van dit soort auto’s en er stond ook nog eens ruim 350.000 km op de teller. Hij verzekerde mij dat deze auto in perfecte staat verkeerde en een gereviseerde motor had die nog makkelijk een paar 100.000 km mee kon. Nog nauwelijks overtuigd maakte ik een proefrit. Wat was dat een unieke ervaring!! Auto rijden werd ineens leuk! Alles was net even anders dan in een gewone auto. Het was wel wennen met die eigenaardige plaats van het contact (de eerste week draaide ik de sleutel steeds verkeerd om, vooral vervelend bij het uitzetten), de radio tussen de stoelen in plaats van voor in het dashboard , dat Diravi-stuur, die deinende vering, die schakelaars naast het stuur, de rem die je nauwelijks hoeft in te trappen. Maar toen ik eenmaal de slag te pakken had was ik helemaal verkocht en wilde haar meteen meenemen, ondanks de toch wat pittige prijs van Fl. 12.000.