CX december 2004

Het is alweer ruim twee jaar en 100.000 km geleden dat ik voor het laatst het wel en wee van mijn CX beschreef en ik ben blij om nu te kunnen schrijven dat het nog steeds goed met haar gaat. Ze brengt me nog steeds snel en veilig naar mijn werk en weer terug, ze is een betrouwbare kameraad geworden en een heerlijk rustpunt in mijn drukke leven. Op iedere doordeweekse werkdag zweef ik minstens twee uur over de snelweg in de comfortabele ruimte van mijn CX, waar ik rustig mijn ontbijt kan nuttigen, mijn eigen muziek kan luisteren, koffie kan drinken en mijn sjekkies kan roken. De kilometerstand is inmiddels bijna 620.000. Hoelang kan dit nog goed gaan?
Er zijn in de afgelopen twee jaar natuurlijk weer een aantal pechgevalletjes geweest, dure reparaties en momenten dat ik twijfelde of ze het allemaal nog wel waard was. Maar op de kostenpagina kun je zien dat het eigenlijk heel erg meevalt en dat de kosten van het woon-werk verkeer met mijn CX lager zijn dan van menig andere nieuwe auto.
In de herfst van 2002 vreesde ik al voor het einde. Ze lekte motorolie en niet zo'n beetje ook. Ik ben met haar toen naar een sleuteldag van de CX-club in Leerdam geweest. Daar heeft een van onze zeer ervaren clubmonteurs haar op de brug nagekeken. De olie bleek van alle kanten door de pakkingen te sijpelen en het zou een flinke operatie worden om dat op te lossen. Ik besloot gewoon door te rijden tot de volgende grote beurt in november 2002. Iedere week moest ik er ongeveer 1 liter olie bijgooien. Voor mijn huis waar ze altijd stond bestreed ik de olievlek met kattebakkorrels. Op het werk mocht ik niet meer in de parkeergarage staan, dus zocht ik iedere dag een andere plek ergens langs de weg. Ondertussen was ook de LHM weer gaan lekken, midden onder de auto zodat er mooie mengvormen van motorolie en LHM onder de wagen ontstonden. Het LHM lek werd snel groter, dus was ik toch genoodzaakt om tussentijds, twee maanden na de LHM crash van september 2002, de garage te bezoeken. Wil Wijnhoven had het lek snel gedicht, en we spraken af dat hij over twee weken het motorolie-probleem zou aanpakken.
Toen het zover was had ik voor de zekerheid een Passat geregeld op mijn werk, maar vroeg in de middag kwam het telefoontje van Wil dat het erg meeviel en ik mijn CX diezelfde dag weer op zou kunnen halen. En tot op de dag van vandaag heeft ze daarna niet meer gelekt. Pas een jaar later heb ik er weer eens een keer een litertje bij moeten gooien. Het laatste jaar moet ik er tussen de servicebeurten door 1 liter bijgooien. Het olieverbruik komt daarmee op 1:7500 en dat is alleszins acceptabel. Ondertussen had ik een meevallertje. Ik kreeg van drie snelheidsbekeuring het geld terug, omdat de termijn verstreken was waarin mijn beroepsschriften behandeld hadden moeten worden.
Een week na de grote beurt waarbij de olielekkage werd verholpen, zag ik 's ochtends vroeg in het donker op de A73 op weg naar mijn werk de temperatuur van de koelvloeistof onrustbarend oplopen. Het digitale metertje steeg tot boven de 110 graden en de STOP-lichten gingen knipperen. Gelukkig was ik precies bij het pompstation Lokkant en daarheen liet ik mijn CX doorrollen tot op een parkeerplaats. Ik belde de wegenwacht en wachtte rustig af, ondertussen at ik mijn ontbijt op, dronk een paar kopjes koffie, rookte een paar sjekkies, totdat de gele VW Transporter arriveerde. Het was licht geworden en de wegenwacht zag meteen wat ik ook had kunnen zien als ik onder de wagen had gekeken, namelijk dat alle koelvliestof door een gat in de radiator op de weg liep.
Daar viel niets meer aan te doen, en na overleg met de sympathieke wegenwachter besloot ik met een zo goed als mogelijk gevulde radiator en afgekoelde motor voorzichtig naar de garage te rijden, waar ik immers vlakbij was.
De wegenwacht bleef voor de zekerheid achter me aan rijden en net toen de temperatuur het kookpunt weer had bereikt kwam ik aan bij de garage van Wil, alwaar hij net op dat moment het toegangshek aan het openen was.
En toevallig had hij ook nog een nieuwe radiator liggen, die binnen een uur bedrijfsgereed gemaakt werd. Ik kon nog op een vrij onopvallend tijdstip op mijn werk verschijnen, zodat ik kon doen alsof er niets was gebeurd en niemand zich vrolijk hoefde te maken. Tot nu toe was dit de laatste keer dat ik langs de weg ben komen te staan met pech.
In mei 2003 kwam de taxateur weer langs, dezelfde als twee jaar geleden, en hij zag dat op wat roestvorming na de auto niet in waarde achteruit was gegaan. Het taxatiebedrag werd gesteld op 3850 euro. Dus na twee jaar intensief gebruik, bijna 100.000 km, was de afschrijving nihil!
De grote 550.000 km beurt met APK in juni 2003 viel wel een beetje duur uit, omdat de fuseekogels vervangen moesten worden. De speling was te groot geworden, waardoor ze afgekeurd had kunnen worden.
De airco deed het ook al weer niet en ik besloot dit probleem nu eens grondig aan te pakken en het hele systeem te laten vernieuwen. Dit liet ik doen door een kennis die als hobby airco's en standverwarming in oldtimers inbouwt. Zelf reed hij, nu nog steeds trouwens, een Mercedes Coupé uit begin jaren zeventig, voorzien van alle mogelijke luxe wooronder natuurlijk airco en standverwarming. We hebben er samen een hele zaterdag genoeglijk aan gesleuteld en ik heb hem 300 euro betaald, wat eigenlijk alleen de onderdelen al gekost hadden. Ik heb nu al twee zomers genoten van de koele lucht en ook voor het ontwasemen in de winter werkt het nog perfect.
Daarna zijn er nog de volgende dingen kapotgegaan en vervangen: knipperlichtschakelaar, radioantenne, koppelingskabelgeleider, mistlampen, startmotor, kachelmotor, turboluchtslang en lichtschakelaar.
Alle remleidingen zijn voor de laatste APK in juni 2004 vernieuwd en verder zijn er natuurlijk nog verslijtbare onderdelen vervangen, zoals distributieriem, ruitenwisser en remblokken.
Met die kapotte turboluchtslang heb ik nog een paar weken rondgereden., maar toen ik voor een servicebeurt bij Wil was klaagde ik er voorzichtig over dat de trekkracht toch wel behoorlijk was verminderd en dacht dat de motor misschien wat versleten en lui aan het worden was. Hij maakte even een proefritje en begreep meteen dat de turbo geen druk kreeg. Hij keek onder de wagen en vroeg me om een paar keer flink gas te geven en hij liet mij ook even kijken terwijl hij gas gaf. Ik kreeg een flinke stoot lucht in mijn gezicht door een scheur in de onderste turboluchtslang.
Hij had niet zo'n slang in huis, dus moest ik naar Bart Ebben die er nog één had liggen. Het ding kostte daar 100 Euro!
Tsja, misschien vanwege de zeldzaamheid? In tien minuten zat de slang er op en was de trekkracht weer als vanouds. Terwijl ik op de terugweg van Boxmeer naar Nijmegen op de A73 die heerlijke versnelling van de turbodiesel bij zo'n 140 km/u aan het testen was, zag ik net op tijd een snelheidscontrolewagen in de berm staan, dus ging ik meteen flink op de rem staan, waardoor ik een kleine slip maakte en herinnerd werd aan de toestand van mijn banden.
De Michelin MXV's waren zodanig versleten, dat ik af en toe de grip op de weg dreigde te verliezen. Vooral bij zware regenval voelde ik me soms niet meer veilig genoeg om lekker snel door te rijden. Om verdere slippartijen te voorkomen heb ik twee bijna nieuwe MXT's aan de voorkant laten monteren. De MXV's aan de achterkant hebben nog zo'n 3 mm profiel, dus dat gaat nog wel even goed.
De Vredestein winterbanden waren ook versleten tot op 2 mm profiel. Na 5 winters en ruim 75.000 km is dat ook niet verwonderlijk. Wat grip betreft hebben ze altijd prima voldaan en duurzaamheid dus ook, maar qua comfort waren ze duidelijk minder dan de Michelin zomerbanden. Dus wilde ik andere proberen. Ik kon voor een zacht prijsje Toyo's krijgen, 58 euro per stuk, en die zitten er sinds eind November op. Het comfort is goed, de grip lijkt mij ook prima, maar ze leken wat meer last te hebben van de spoorvorming in de snelweg. Bij het sjekkies draaien moest ik mijn knie wat steviger tegen het stuur drukken. Omdat mijn oude velgen erg lelijk waren geworden, heb ik ook een extra set velgen aangeschaft voor de winterbanden. waarmee ik nu dus rijd, met de bedoeling de oude velgen voor het volgende voorjaar op te laten knappen door de velgendokter in Uden.
Eind november waren twee van mijn winterbanden opeens bijna leeg, aan de rechterkant. Ik dacht dat ik door iets scherps was gereden, maar het bleken de ventielen te zijn. Twee stuks tegelijk kapot bij nieuwe banden. Ik liet er nieuwe inzetten bij van Raay. Toen ik Wil er over opbelde bleek dat hij de oude ventielen had hergebruikt. De volgende keer toch maar meteen nieuwe ventielen erbij bestellen.
Een dag later hielden de snelheidsmeter, die al een tijdje raar deed, en de kilometerteller er plotseling mee op. Het sturen ging nu ook bij hoge snelheden wel heel erg licht. Ik moest het stuurwiel zeer voorzichtig hanteren, want ze dook bijzonder gretig de hoek om. Een verband met de snelheidsmeter kwam niet in me op, dus dacht ik dat het aan de bandenspanning lag, die na controle inderdaad veel te hoog was. 2,8 bar voor en 2,6 bar achter. Ik liet er wat lucht uit, maar dat hielp niets. Ik belde Wil voor een afspraak om de snelheidsmeter en kilometerteller te laten reparen en hij vroeg meteen of de stuurbekrachtiging soms ook veranderd was. Inderdaad dus. De oorzaak zou dan moeten liggen in een verdeler op de versnellingsbak. Wanneer die niet meer werkt, blijft de stuurbekrachtiging maximaal ongeacht de snelheid. Alle weerstand is weg, ook bij 160 km/u. Het geeft een heel raar gevoel om met die snelheid het stuur zo zonder enige tegendruk te kunnen omgooien. Na een paar dagen voorzichtig te hebben gestuurd, begon het te wennen en kreeg ik er lol in om de CX zo hard mogelijk de bocht om te sturen. Ook het sturen met de knie ging veel gemakkelijker dan voorheen. Maar bij oneffenheden of spoorvorming op de weg kun je een lelijke slinger krijgen, dus het is af en toe wel oppassen geblazen. Gelukkig ken ik na ruim vijf jaar hetzelfde traject heen en weer gereden te hebben de weg inmiddels zo goed dat ik precies weet waar ik het stuur toch echt beter even met twee handen kan vasthouden. Het stuk A57 op de terugweg tussen Krefeld en afslag Aspen/Wesel kent een aantal vervaarlijke hobbels en ook tussen afslag Kleve en de grenspost zitten stukken waar je flinke klappen krijgt. Op de heenweg zit het meest kritische stuk tussen afslag Sonsbeck en Kamp Lintfort. Bij mijn CX spettert er dan slechts een beetje koffie tegen de voorruit, maar in een andere auto zou het kopje meteen leeg zijn. Met een leenauto heb ik het wel eens gehad dat alle koffie in mijn schoot belandde. Daar zit je dan in je mooie broek de hele dag op het werk. Op deze plekken hield ik het stuur nu dus extra stevig vast. Na anderhalve week werd het gerepareerd en de stabiliteit recht vooruit was weer hersteld. Met de bandenspanning van mijn nieuwe winterbanden op 2,6 voor en 2,2 achter is het weer heerlijk zweven. Ook bij de hobbels en kuilen in de weg kan ik weer rustig mijn knie gebruiken om het stuur in de rechtuit stand te houden.
Tussen kerst en nieuwjaar bracht ik mijn kinderen naar hun oma voor een logeerpartijtje. Eén van hen ging aan mijn rugleuning hangen en de stoel zei krak. De zitting van de stoel schoot door de vergrendeling zodat de voorkant van de zitting omhoog kwam. Ik kreeg de stoel niet meer terug in de oorspronkelijke positie, dus ik moest de rugleuning meer rechtop laten komen om niet helemaal achterover te liggen. Helaas is mijn favoriete positie nu geruineerd en zit ik met mijn knieen veel te hoog bijna tegen het stuur. Als ik rem of mijn gewicht naar voren verplaatst zakt de zitting weer in de laagste positie, dus ik zit nu niet alleen meer te zweven in mijn CX maar ook continu naar voren en naar achteren te wiebelen als in een schommelstoel. Dat voelt wel wat vreemd en onveilig. dus waarschijnlijk moet ik op zoek naar een nieuwe stoel. Maar ach, misschien went het wel en geeft het een extra dimensie bij het genot van het rijden in een CX ....

<next page>

Last update: 2 januari 2005