CX september 2002

Eind mei werkte de airco helemaal niet meer, natuurlijk net toen die hard nodig was. Ik ging ermee naar een gespecialiseerd bedrijf in koelsystemen, waarvan ik gehoord had dat ze nog gerust R12 gebruikten.
De druk was weg, dus er moest een lek zitten. Van verschillende kanten werd het airco-systeem afgeperst en alles leek dicht. Toen moest de pomp zelf worden afgeperst en daarvoor werden de slangen van het pompdeksel afgedraaid. De eerste slang ging er vlot af, maar de tweede zat erg vast. En ja hoor, wat ik vreesde gebeurde, de aansluiting op het pompdeksel werd helemaal kapot gedraaid. 'Tsja, dan kan ik u nu niet verder helpen, er moet een nieuw pompdeksel op en nieuwe wartels. Daarvoor moeten we over een week of zo maar een afspraak maken. Dat is minstens vier uur werk en met het materiaal erbij gaat dat tenminste 350 Euro kosten'. Mooi shit, dacht ik, ze maken het zelf kapot en vragen dan veel geld om het te repareren. En natuurlijk moest ik het afpersen en de tijd die het gekost had om uiteindelijk de boel te vernielen ook betalen. Afgeperst voelde ik me inderdaad. 'Laat maar zitten. Ik vraag Wil wel om het te repareren.', zei ik dus onvriendelijk. De volgende dag ging ik meteen bij Wil langs en deed mijn verhaal. Hij had nog een aircopomp liggen, haalde het deksel eraf en probeerde het er bij mijn CX op te zetten. Het paste echter niet goed en hij belde de aircoboer op om te vragen hoe het precies zat. De man had nog wel een goed deksel liggen en zou dat langs brengen. Een paar dagen later ging ik weer naar Wijnhoven en het deksel was er inderdaad aangekomen. Maar Wil kon het niet monteren, omdat hij de juiste pakkingen niet had. Het leek hem toch beter om het door de aircospecialist te laten doen. Na een lange hete week kon ik er eindelijk terecht en het deksel werd gemonteerd. Bij het afpersen bleek het niet goed af te sluiten. Weer moest ik, uiteraard na betaling, onverrichterzake terug naar huis. Ik had goed opgelet hoe het moest en in het weekend demonteerde ik het zaakje zelf, met mijn nieuwe sleutelset, die ik op vaderdag had gekregen. Ik zag dat de pakking niet goed zat en veranderde het zoals het volgens mij moest. Weer belde ik de aircoboer en maakte een afspraak.
Ondertussen deed Wil Wijnhoven eind juni de 500.000 Km beurt en APK-keuring. Alles was goed! Er werd alleen wat speling in de fuseekogels op het keuringsrapport genoteerd. Begin juli kon mijn airco eindelijk gerepareerd worden. Er moest nog een wartel (aansluitingsmoer) met een hydraulische pers op de slang gezet worden en na van alle kanten te zijn afgeperst en het systeem dit keer goed dicht bleek, kon het met R12 worden gevuld. Alles bij elkaar had het toch nog 350 Euro gekost. Maar de koele lucht was hemels, en ik kwam ten minste weer droog thuis na een rit in de hete zon.
Vanaf 12 juli had ik vier weken vrij en we gingen met onze VW-bus naar Frankrijk. Waarom niet met de CX ? Gewoon omdat we daarin niet alles wat we willen kunnen meenemen. Drie kinderen, drie fietsen, drie grote dozen speelgoed, twee tenten, koelkast, magnetron en nog vele vele andere spullen zou een Break zelfs niet kunnen vervoeren. Misschien wel een drie-asser zgn. Loadrunner, maar zolang ik die nog niet heb moeten we het dus met onze rammelende VW-legerbus doen. De CX wilde ik die vier weken in onze pas verkregen garage stallen. Ik had de garage er speciaal voor opgeruimd en reed de wagen naar binnen. Toen ik de deuren dicht wilde doen bleek dat ze er niet in kon! Zelfs met de voorbumper tegen de werkbank aan konden de deuren niet dicht. Ze was zo'n vijf centimeter te lang, of de garage te kort natuurlijk. Ze moest dus zo als altijd buiten blijven in weer en wind.
Toen we 10 augustus terug kwamen na een heerlijke vakantie in Frankrijk, met als enig minpuntje dat ik mijn CX deerlijk miste en waarin we welgeteld drie andere CX-en waren tegengekomen: een franse, een nederlandse en een engelse, was het eerste dat ik deed een stukje rijden. Het was starten, omhoog komen, airco aan, wegrijden over de verkeersdrempels en weer echt thuis zijn. Alles was weer zoals het zijn moest.
Totdat ik op 2 september, 's ochtends om 6.30, nog donker, wegreed en bij het eerste stoplicht de waarschuwingslichten op rood sprongen. Ik stapte uit en zag een grote plas olie onder de auto vandaan komen. De kont van de CX zakte naar de laagste stand. Heel voorzichtig reed ik terug naar huis en belde de ANWB. Ruim een uur later kwam er iemand. Het enige wat ze konden doen was transport regelen. Ik mocht zeggen waar naar toe, als het maar binnen Nijmegen was. Mijn eigen garage in Boxmeer was niet op kosten van de ANWB mogelijk, dus ik belde Cup, de Citroendealer in Nijmegen. 'Een CX? Nee, daar kunnen we niet aan beginnen.', kreeg ik te horen. Een andere goed bekend staande Citroengarage in Nijmegen geprobeerd, maar die had geen tijd. Met veel heen en weer getelefoneer kreeg ik het voor elkaar dat ze naar Bart Ebben kon, in Malden iets buiten Nijmegen. 
Toen de sleepwagen kwam werd ze vakkundig op de wagen gehesen. Drie centimeter speling tussen trekhaak en asfalt was net genoeg. Er werden wat kattebakkorrels gestrooid over de olie op de weg, maar al gauw bleek dat onbegonnen werk. Het oliespoor volgend, dat ik bleek te hebben achter gelaten aan beide kanten van de weg  tot aan de plek waar ik was omgekeerd, reden we naar Bart Ebben en lieten we haar weer van de transporter afzakken. Ik vertelde wat er aan de hand was en ze konden het dezelfde dag nog repareren. De sleepwagen bracht me naar een vervangende auto van de ANWB, een miezerige Mitsubishi Colt. Ik hobbelde ermee naar huis en werd weer pijnlijk geconfronteerd met dat LHM-oliespoor op de weg. Beschaamd parkeerde ik het japannertje voor mijn huis, boven de grote plas met de kattebakkorrels. De Colt was veel te klein om het geheel te bedekken, dus ik pakte een bezem en deed net alsof ik een fatsoenlijke buurtbewoner was die de stoep schoon hield, maar ondertussen veegde ik zo veel mogelijk zand over de olie. De buurman kwam naar buiten: 'Zo buurman, die auto lekt wel veel olie, zeg?' Ik bromde: 'Ja, die klote-japannertjes, welke idioot zet zoiets nou precies voor ons huis.' Hij keek me niet-begrijpend aan. Misschien had hij toch gezien dat ik hem daar zelf had neer gezet. 'En waar is jouw CX?', vroeg hij vervolgens. 'Oh, bij de garage, niets ernstigs hoor, een kleine reparatie.'
Ondertussen was het 12.30 uur, en ik had geen zin meer om naar mijn werk te gaan, zeker niet in dat mutsebusje.
Ik moest de kinderen om 15.15 uur van school halen, en dat deed ik dan wel op de fiets, hoewel dat tamelijk lastig is met drie kinderen. Tot die tijd kon ik nog wel even naar CX-advertenties kijken op internet. 
Later op de middag belde ik Bart Ebben op en ik hoorde dat de reparatie was geslaagd voor ruim 150 Euro. Een LHM-leiding die naar de achterste veerbollen liep was geheel doorgeroest geweest. Ik reed er meteen heen in het Coltje met mijn drie kinderen op de achterbank, die slaande ruzie kregen vanwege ruimtegebrek. Net voor sluitingstijd kwamen we aan. Ik betaalde en we reden terug naar huis in mijn CX. Het Mitsubisje liet ik bij Ebben staan. De kinderen lagen volmaakt tevreden achterin, en ik was bijzonder opgelucht dat het zo snel en redelijk goedkoop was opgelost.