 |
 |
 |
|
|
|
|
| Het jaar 2000 waren mijn CX en ik verder zonder noemenswaardige
belevenissen doorgekomen. 2001 begon slecht. Na twee weken vakantie, waarin
we goed tot rust kwamen, bracht ik mijn kinderen weer eens met de CX naar
school. Bij de eerste de beste kruising reed ik een fietser aan, met een
kind achterop. Ik schrok waanzinnig, die had ik helemaal over het hoofd
gezien! Ik reed stapvoets, dus het ging niet hard, maar de vrouw
en het kind op de fiets vielen wel hard op straat. Politie en ambulance
waren snel ter plaatse, maar er bleek gelukkig niets aan de hand.
Met mijn CX ook niet, alleen de fiets was ernstig verbogen. Ik vergoedde
de schade, deed er nog wat bovenop voor de schrik, en boekte de kosten
onder de post 'bekeuringen', want ik was behoorlijk fout geweest.
Een maand later kreeg ik nog een bekeuring, nu niet door mezelf opgelegd, maar door het CJIB. Diezelfde dag was ik ook nog eens geflitst. De rest van de winter zoefde ik heerlijk over de snelwegen, ijs en sneeuw kon me niet deren, ook bij ernstige gladheid was de wegligging en de grip van mijn CX op snowtracks onovertroffen. Alleen slaapgebrek baarde mij zorgen. Vooral wanneer ik om 6 uur 's ochtends vertrok en de 125 km naar mijn werk in het pikkedonker moest afleggen, had ik grote moeite mijn ogen open te houden. Een hoge snelheid aanhouden hielp vaak wel iets, en verder moest ik uitgebreid ontbijten en veel koffie drinken en shaggies roken om de aandacht op de weg te kunnen houden. Dit lijkt tegenstrijdig, maar het is echt waar: hard rijden, eten, koffie en sigaretten bevorderen de veiligheid op de weg! Op de BBC zag ik een programma met een uitzondering op deze regel. Een man in een CX haalde met veel moeite een aansteker uit zijn broek, stak een sigaret op, keek te lang naar het vlammetje, de sigaret viel uit zijn mond bij het terugstoppen van de aansteker, paniekerig begon hij in zijn schoot te meppen en hij reed pardoes op een voorligger. Dankzij de lange neus van de CX, die op dat moment wel een akelig stuk korter was geworden, mankeerde hij niets, maar twee mannen stapten uit de auto die hij had aangereden en sloegen hem in elkaar. 'Gebruik dan ook je standaard meegeleverde elektrische sigarenaansteker, sufferd' , riep ik uit. Die doen het altijd! De regisseur van de film had een grote fout gemaakt, die het realiteitsgehalte van het ongeval geweld aandeed. Ik begrijp wel dat je als regisseur vanwege de veiligheid voor de acteur bij de opnames van zoiets een CX wilt nemen, al blijft het eeuwig zonde, maar dat je er dan niet aan denkt dat alle CX'en voortreffelijke aanstekers hebben! Dat is onvergefelijk. Mijn CX heeft zelfs vier van die dingen! Eentje zou natuurlijk ook voldoende zijn, vier is ietwat overdreven, maar ik hou erg van al die overbodige snuisterijen in een CX. De twee sigarenaanstekers achterin zijn meestal uitgeschakeld door de 'X' schakelaar onder de knoppen voor de mistlampen, omdat mijn kinderen het niet kunnen laten er mee te knoeien en ik bang ben dat ze de achterbank ermee in de fik zetten. Door de 'X' schakelaar kunnen ze ook niet de elektrische bediening van de ramen misbruiken, die binnen hun handbereik achterop de middenconsole zit. Ze kunnen alleen spelen met de twee interieurlampjes aan beide zijden achterin, de middenarmsteun en de miniatuur Citroens op de hoedenplank. Dat vind ik OK zolang het ze rustig houdt. Voor mijn vrouw in de bijrijdersstoel is er natuurlijk het verplichte make-up spiegeltje, de radio/cd-wisselaar, de bakjes met de drukklepjes naast het dash-board, de temperatuur- en blower wieltjes, de twee airco-schakelaars, een verstelbaar leeslampje en de schuifdakschakelaar bovenin. Zo verveelt ze zich nooit naast mij en als ze daar lekker mee bezig is scheelt dat een hoop kritiek op mijn rijstijl. Behalve die miniatuur Citroens zijn dit allemaal meegeleverde accessoires. Het enige wat ikzelf heb moeten inbouwen is een degelijke telefoonhouder en een bekerhouder. Daarvoor heb ik een van de bakjes moeten opofferen, maar dat is zeer te prefereren boven zo'n plakding op het raam, dat er steeds vanaf valt, meestal net nadat je de beker vol hebt geschonken. Een ander functioneel sierraad dat ik bijzonder waardeer is de tekening van een bovenaanzicht van de CX, links naast de snelheidsmeter, waarop je kan zien door uitstaande rode lijntjes welke deuren niet dicht zijn. Alles klopt precies aan deze modeltekening en het is prachtig vormgegeven. Een staaltje van uitmuntend functioneel design. Mijn kinderen zijn er ook erg op gesteld. Ze controleren altijd of ik wel controleer dat alle deuren dicht zijn, door stiekem een deur niet dicht te doen. Het probleem is wel, dat als je zo gehecht bent aan al deze extraatjes (ik vergat bijna het groene lampje in de asbak te noemen: prachtig!) het erg vervelend is als iets niet werkt. Maar ik verheug me sinds kort in de gelukkige omstandigheid dat ik mede kan delen dat in mijn CX alles functioneert! Er is slechts nog 1 residuaal probleem, nl. dat van die centrale deurvergrendeling die niet alleen op de afstandsbediening reageert maar ook op de knop voor de achterruitverwarming. De hoogteregelaar doet nu ook hieraan mee, merkte ik. Wel een beetje vreemd, maar ja, het geeft de dame karakter. Ze bevredigt je nooit volkomen, zodat er altijd wat te wensen overblijft. Op een dag kwam ik om 15.00 uur thuis met de CX. Ik had haast, want ik moest pissen en de kinderen van school halen. Ik draaide het contact om, haalde het sleuteltje eruit, opende het portier en wilde uitstappen. Tot mijn stomme verbazing hoorde ik de motor nog steeds draaien! Hoe kan dat nou, ben ik nu gek geworden of neemt ze me in de maling. Ik stak het sleuteltje weer in het contact en probeerde het nog een keer. De motor bleef gewoon doorlopen. Ik moest ontzettend nodig plassen, dus dat ging ik eerst maar eens doen. Ondertussen kon ik er wat over nadenken. Ik stapte uit, klikte de centrale deurvergrendeling dicht met de afstandsbediening, ging mijn huis binnen naar het toilet en leegde mijn blaas. Ik liep terug naar mijn CX, hopende dat het allemaal verbeelding was geweest, maar nee, de motor stond nog steeds lustig te ronken. Ik belde de garage en legde de situatie uit. 'Oh, is niets ernstigs, laat 'm gewoon afslaan. In de eerste versnelling, voet stevig op de rem, koppeling snel laten opkomen.' En zo heb ik het een week lang gedaan, totdat mijn CX een service-beurt kreeg en het euvel verholpen werd. Op een ochtend, het was nog donker, startte ik de motor en zoals gewoonlijk sloeg de motor na een enkele omwenteling aan. Na een twintigtal kilometers op de A73 werden de lichten zwakker en de radio viel uit. Om me heen begonnen de andere auto's met hun lichten te knipperen. Ik knipperde terug, maar dat had geen effekt. Het begon te regenen en ik zette de ruitenwisser aan. Heel moeizaam kwam die omhoog en bleef midden op de voorruit steken. Ik zag niet veel meer door de regen en met mijn neus tegen de voorruit reed ik door tot afrit Boxmeer. Bij de stoplichten stapte ik uit, liet de motor lopen, trok de ruitenwisser terug in zijn oorspronkelijke stand en wiste de voorruit met een handtrekkertje. Ik reed verder en stuurde het terrein van mijn garage op. Het was pas half zeven, dus er was nog niemand. Dan maar even een uiltje knappen. Om 8 uur werd ik gewekt door het lawaai van een vrachtwagen en vlak daarachter kwam de automonteur aan. Hij zag me staan, kwam naar me toe en ik vertelde wat er aan de hand was. Dynamo kapot dus. Ik kreeg de sleutels van zijn Xantia en vervolgde mijn weg naar het werk. 's Middags haalde ik mijn CX weer op en ze was weer in orde voor nog geen 350 gulden. Dat was gelukkig goed afgelopen. Ik prijsde mezelf gelukkig met de goede service van mijn garage, mijn vertrouwen was weer bevestigd en ik maakte meteen een afspraak voor een grote beurt. Een paar dagen hierna reed ik in de file voor Dusseldorf toen opeens mijn luchthoorn oorverdovend begon te blazen. Eerst dacht ik dat het een andere auto was dus ik keek verontwaardigd om me heen, maar toen ik zag dat iedereen kwaad naar mij keek besefte ik dat het mijn eigen standaard CX dubbele luchthoorn was, die het eigenlijk nooit zo goed had gedaan, maar nu opeens blijkbaar zin had gekregen in een lekker potje toeteren. Of het ding werd ongeduldig in de file. 'Ja, rijd dan ook door idioten', riep ik alsof het zo hoorde, veilig in mijn afgesloten CX (ik had net de achterruitverwarming uit gezet). Ik timmerde wat op de schakelaar van de claxon, maar dat had geen effekt. Al toeterend propte ik me tussen het verkeer in de rijbanen rechts van mij, totdat ik op de vluchtstrook kwam, waar ik zo snel en onopvallend mogelijk de motorkap opende en het stekkertje van de hoorn trok. Eindelijk stilte. Toen het tijd was voor de grote beurt en ik mijn CX bij de garage bracht vroeg ik om alles eens goed na te kijken, om te weten met welke kosten ik de komende maanden rekening moest houden. Ik kreeg dit keer een Peugot 406 mee, en reed naar mijn werk, mijmerend over hoeveel fijner mijn eigen CX toch wel reed. 'S Middags werd ik gebeld: de remleidingen waren doorgeroest, de spoorstangeinden voor moesten vervangen worden en de draagarmlagers achter waren kapot. Dit laatste had ik al vermoed, want bij het omhoog komen en bij het nemen van verkeersdrempels, kraakte en knarste het soms vervaarlijk. Hij rekende me voor dat het alles bij elkaar zo'n 3000 gulden zou gaan kosten. 'Tsja', stamelde ik, 'je moet maar doen wat nodig is.' Ze konden niet alles op een dag doen en ze moesten onderdelen bestellen dus ik moest mijn CX een week later nog een keer brengen. Toen ik haar daarna ophaalde kreeg ik te horen dat ze 1 spoorstangeind hadden vernieuwd en de draagarmlagers aan 1 kant. Het andere spoorstangeind en de nieuwe remleidingen pasten niet, en voor de draagarmlagers aan de andere kant was geen tijd meer geweest. Ik zou de rekening wel opgestuurd krijgen. Ik reed naar huis. Het knakken en knarsen was goed verholpen en maar de vering voelde nog niet lekker aan. De veerbollen waren goed gevuld en de LHM olie was verversd, maar ik merkte dat ze desondanks nogal hobbelde en niet goed meer spoorde. Er was een flinke afwijking naar rechts. De volgende dag belde ik daarover op en er werd me verteld dat de wielen uitgelijnd zouden moeten worden. Daar ik een week later een afspraak had bij de bandenspecialist om de winterbanden voor zomerbanden te verwisselen, besloot ik om dat daar dan maar te laten doen. De rekening kwam snel: 2265 gulden!! Maandag 26 maart reed ik van mijn werk terug naar huis. Ik moest de kinderen om 15.15 uur van school halen en daarna naar de bandenspecialist. Zoals gewoonlijk reed ik het laatste stille stuk op de Autobahn voor de nederlandse grens zo'n 160 Km/u. De buitentemperatuur was 5 graden Celsius, en de digitale temperatuurmeter blijft dan altijd onder de 80 graden. Nu zag ik hem plotseling op 90 staan! Ik verminderde snelheid en reed rustig achter een paar vrachtwagens aan op de grens af. De temperatuur bleef 90 graden. Bij de grens aangekomen werd iedereen het parkeerterrein rond geleid want er waren controles wegens mond- en klauwzeer. Het viel me op dat het wat mistig werd. Stapvoets rolde ik langs de douane-beambten, die heftig naar de achterkant van mijn CX begonnen te wijzen. Ik keek in de spiegel en zag een dikke witte rookwolk mij volgen. Ik parkeerde mijn CX en zette subiet de motor uit. De rookwolk haalde mij in, even zag ik niets meer en waande ik mij in de wolken. Toen de rook was opgetrokken, deed ik de motorkap open en stapte uit. Alsof ik er verstand van had tuurde ik naar het motorblok. Naar mijn idee was er niets afwijkends te zien. Ik zette mij weer achter het stuur en draaide het sleuteltje om. Een korte kreun van de startmotor, en verder niets... Ik moest nodig plassen dus ik liep naar het toiletgebouw. Teruggekomen probeerde ik het nog een keer. Weer een korte kreun van de startmotor, en verder niets. Wat nu, ik moest in drie kwartier op school zijn. In het restaurant Routiers vroeg ik om een taxi. Die bleek zo snel niet te krijgen. Ik belde mijn buurman die een dochter op dezelfde school heeft en hij kon mijn kinderen gelukkig meenemen, tot vier uur want dan moest hij met zijn dochtertje naar turnen. Vervolgens belde ik de ANWB en die zei dat er binnen een uur een wegenwacht zou komen. Ik wist dat zelfs de wegenwacht mijn CX niet aan de praat zou kunnen krijgen, en dat ik dan weer een uur zou moeten wachten voor de sleepdienst. Dus belde ik mijn garage en die zei dat hij meteen zou komen. Ik belde de ANWB weer af. Het was drie uur. Om half vijf kwam hij aan in zijn Xantia. Hij stapte uit en bekeek de situatie. Hij pakte een sleepkabel uit de kofferbak en wilde die aan mijn CX bevestigen. 'Ja, maar .... dat gaat toch zomaar niet.', sputterde ik. De CX lag bijna op de grond en sturen en remmen gaat bijna niet zonder dat de motor loopt. Daar had hij nog niet aan gedacht. Breng me dan maar naar het treinstation in Boxmeer. Zo gezegd zo gedaan, en om zes uur was ik thuis. De kinderen zaten zoet aan tafel met hun moeder. De volgende dag belde ik mijn werk af met de mededeling dat mijn CX kapot was. Hilariteit alom. Vervolgens belde ik een sleepbedrijf en die was bereid mijn CX om half twaalf op te halen. En ik belde niet het bedrijf dat ik tot nu toe 'mijn garage' heb genoemd, maar een echte specialist, van wie ik de CX in juni 1999 gekocht had en die in oktober 2000 gestopt was met zijn bedrijf. In een brief had hij te kennen gegeven dat hij vanaf 4 april weer zou beginnen met sleutelen, maar ik mocht absoluut geen reclame meer maken voor hem, want hij had het al druk genoeg. We spraken af dat ik mijn CX bij hem zou laten afleveren en dat hij wel zou zien wat hij kon doen. Aan de telefoon stelde hij meteen al de juiste diagnose: cylinderkop kapot. Ik reed in ons VW busje zo hard als die maar kon (net 120 Km/u) naar de grenspost tussen Gennep en Goch. Gelukkig, mijn CX stond er nog en ze zag er schitterend uit. Stipt om half twaalf verscheen de oplegger van de sleepdienst en mijn CX werd er vakkundig, met behulp van houten balken zonder de bodem te raken, opgehesen. Bij de specialist, waar ik geen reclame voor mag maken, aangekomen werd ze even vakkundig van de oplegger afgehaald. Ik moest f 175,= betalen, die ik had kunnen besparen als ik de vorige dag op de ANWB had gewacht. De schade werd opgenomen en de kosten gecalculeerd. Toevallig had de specialist, waarvoor ik geen reclame mag maken, een mooie kop liggen en hij zei dat ik in dit geval niet tot na 4 april hoefde te wachten, maar dat ze vrijdags wel weer rijklaar zou kunnen zijn. Dan zou ik toch nog met mijn CX de voorjaarsrit kunnen maken! De goden en de specialist, waarvoor ik echter geen reclame meer mag maken, dankend op mijn besmeurde knieen, reed ik in ons VW busje terug naar huis. Ruim op tijd om de kinderen van school te halen. De volgende dag ging ik per trein naar Boxmeer om de leenauto op te halen. Mijn vrouw had het busje nodig, dus dan kon ik met de leenauto, een BX 16 TRi, naar mijn werk. Zo gezegd zo gedaan, woensdag en donderdag in de BX naar het werk, aldaar het mikpunt van spot en leedvermaak over mijn idiote keuze een oude CX te willen rijden i.p.v. een nieuwe auto van de zaak. Donderdagavond de specialist, waarvoor ik geen reclame mag maken, gebeld en ik zou mijn CX inderdaad vrijdag 's middags weer rijklaar op kunnen halen. Die vrijdagochtend stapte ik om 6.15 uur in de BX met de bedoeling om 7.30 op het werk te zijn om die dingen te kunnen doen die vanwege alle commotie waren blijven liggen. Op de A73 ter hoogte van Malden om 6.30 uur begon het rode lampje van de koelvloeistof te branden en even later het 'STOP' lampje. Shit, shit, shit, wat nu weer, waarom ik? Ik ging langs de kant staan, dronk een kopje koffie en rookte een shaggie. Na een kwartiertje afkoelen, controleerde ik het koelwaterpeil, dat was in orde, en probeerde ik het weer. Na 500 meter sprongen alle lampen weer aan. Ik belde de ANWB wegenwacht en die was er om 7.15 uur. Na wat gerommel onder de motorkap zou ik het weer kunnen proberen. Maar nee hoor, nog geen kilometer verder was het weer mis. Dan moest ik maar wachten op de sleepdienst of ik zou de BX moeten achterlaten en de wegenwacht zou me naar de garage kunnen brengen. Het was inmiddels 7.45 uur en ik dacht dat de specialist, waarvoor dit toch echt geen reclame meer is, er nu wel zou zijn, dus ik koos voor het laatste en om 8.00 uur kwam ik daar aan. In mijn eigen CX die alweer goed liep, reden we naar de BX. In vijf minuten was het euvel verholpen, het was gewoon een kapotte thermostaat. Omdat er nog wel het een en ander aan mijn CX moest gebeuren, kon ik met de BX naar het werk, alwaar ik tegen 10.00 uur verscheen en nadat ik het hele verhaal had verteld was iedereen tegen 11.00 uur uitgelachen en werd het rustig zodat ik eindelijk aan het werk kon. Om 17.00 uur reed ik in de BX terug naar Boxmeer waar mijn CX op mij zou staan te wachten. Een testrit samen met de monteur wees uit dat de motor uitstekend liep. Beter dan voorheen! En bij plankgas boven de 140 Km/u bleef nu zelfs het turboboost waarschuwingslampje uit. Alleen de vering was nog niet zo best. Dat kwam, legde de monteur mij uit, door de rechter achterdraagarm die vast zat, dat zou een andere keer gerepareerd moeten worden. We maakten meteen een afspraak. Ik reed tevreden naar huis, ondanks mijn geplunderde bankrekening. Maart 2001 was een financiele rampmaand geworden. De totale kosten voor reparatie- en onderhoud waren in twee weken verdubbeld en de kosten per Km. met 6 cent verhoogd. Een auto van de zaak zou toch veel voordeliger zijn geweest, maar ja, eenmaal besmet met het CX-virus is er geen weg meer terug. Ik zou misschien 'geruimd' moeten worden, al is het besmettingsgevaar voor anderen na het lezen van dit verhaal en het bestuderen van het kostenplaatje waarschijnlijk nagenoeg nihil. Zaterdag 31 maart, de dag voor de voorjaarsrit, kon ik eindelijk de banden laten verwisselen. Er moesten twee nieuwe op, ook dat nog. De pinautomaat zei 'maximum bereikt' en daar had hij groot gelijk in. Mijn laatste twee verkreukelde betaalcheques moesten er aan geloven....... |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Last update: 01 Apr 2000
